شخصی
برای سهراب
مادرم
دیگه عکس سهراب رو به کسی نشون نده٬
چشمان منتظرت رو از در بردار٬
دستبند سبزت رو با دستبند سهراب گره بزن٬اون رو تو جا نمازت بذار٬
چرا که حالا سهراب تا ابد جاودانه هست!
اشک های مقدست رو نگه دار و فریاد باش!
رساتر از همیشه همراهت فریاد می زنیم!
مادرم بدان که خون سهراب در رگ های همه ی ما جاریست٬
ما همه سهرابیم٬ نداییم٬ کیانوشیم٬ یعقوبیم.........
آسوده باش مادرم
تا لحظه موعود ما همه بیداریم!
به دلايل امنيتي شما نميتوانيد خارج از مجموعهي سعدآباد دفتري براي خود داشته باشيد.
مرد بزرگ از بالاي عينكش نگاهي به پسرك كه تازه پشت لبانش سبز شده بود انداخت و با سكوتش تسليم حكم جديد شد. چندوقتي از پايان دوران خدمتش نميگذشت و حالا كه او از چهرههاي بينالمللي بود به دليل ملاقاتهاي روزانهاش با افراد مختلفي كه از سراسر دنيا براي ديدنش ميآمدند نياز به يك دفتر كار داشت.اتاقي كه تو يكي از ساختمانهاي فرعي مجموعه سعداباد بود، براي اين كار در نظر گرفته بودند.اتاقك كوچك بود و ادارهي كارهاي آن بر عهده دوستان نزديكش از جمله برادرش بود.
چند وقتي از زمان استقرارش در آن اتاق نگذشته بود كه نامهاي از زير دستان سابقش به دستش رسيد كه طي آن از او خواسته شده بود به دليل كمبود جا در مجموعه عظيم سعدآباد و نياز به اتاقك كوچك شما در آن ساختمان فرعي خارج از مجموعه كه با اصرارخودمان به شما واگذار شده بود، ساعاتي كه در آن حضور نداريد را بفرماييد، تا در آن ساعات استفاده بهينهاي از اتاق به عمل آيد.
وقتي كه برادرش متن نامه را برايش خواند، مثل هميشه لبخند تلخي زد، انگار تا آخر ماجرا را خوانده باشد، مشغول به جمع كردن وسايلش شد؛ دو روز از ارسال نامه اول نگذشته بود كه نامه بعدي به دستش رسيد، طي آن حكم رسمي تخليه اتاق صادر شده بود. روزهاي بعدي نامههاي بيشتري حامل اين حكم به اتاقك كه حالا خالي از سكنه بود ارسال شد.
او به اين بيمهريها عادت كرده بود و تنها عكس العملش سكوت بود، از وقتي كه مهرورزي اپيدمي شده، حتي در مقابل قطع حقوق ماهيانهاش هم سكوت كرده بود دفتر كار كه جاي خودش را داشت.
هنوز آنقدر محبوبيت داشت كه يكي از نهادهاي اجتماعي براي كار، دفتري را در اختيارش گذاشت؛ ولي در نهاد اجتماعي پر رفت و آمد هميشه نگراني حفظ جان و امنيت مرد بزرگ و ميهمانانش وجود داشت. او از معدود چهرههاي محبوبي بود كه تاريخ معاصر ما به چشم خود ميديد، محبوبيتي حقيقي از جنس مردمي.
آمدنش وسيلهاي بود براي رقم خوردن يك حماسهي ملي؛ محبوبيتش آنقدر زياد بود كه از همون اوايل حاكمان قديمي را كه سالها توپ خدمت به خلق رو بين خدشون پاسكاري ميكردند رو به وحشت انداخت و طبيعتاً بددليها و تخريبها شروع شد.
چهره خندان و پر انرژياش كمكم بدل به آينهاي شد كه در آنچيزي بهجز زخمهايي به عمق روحبزرگش ديده نميشد.وقتي كه صدايش بين هياهوي مردم مشتاق گم ميشد؛ با نگاهش با مردم حرف ميزد، ولي افسوس كه خيليها معني آن را نفهميدند.بگذريم؛
داستان تا آنجا ادامه يافت كه او حالا پس از سالها خدمت، بر خلاف معمول گذشته، نهتنها توفيق خدمت به مردم در يك ارگان مهم را نداشت بلكه حتي آنقدر تمول و نفوذ ندارد كه براي كارش يك دفتر شخصي داشته باشد.
چند هفتهاي در بنياد باران مستقر بود؛ وضعيت ناراحتكننده او به گوش حسنآقاي خميني ميرسد،و بلافاصله نام نوهي امام در ليست ملاقاتكنندههاي او وارد ميشود؛ پس از اون ملاقات، در حاليكه او لبخندزنان عباي شكلاتي خود را مرتب ميكند، به دوستان دفتر دارش ميگويد كه بالاخره در بنياد امام يك دفتر مناسب در اختيار خواهد داشت.
گيرم كه در باورتان به خاك نشستهايم،
وساقههاي جوانم از ضربههاي تبرهايتان زخمدار است؛
با ريشه چه ميكنيد؟!!
گيرم كه بر سر اين بام بنشسته در كمين پرندهاي،
پرواز را علامت ممنوع ميزنيد؛
با جوجههاي نشسته در آشيانه چه ميكنيد؟!!
گيرم كه ميزنيد،
گيرم كه ميبريد،
گيرم كه ميكشيد،
با رويش ناگزير جوانه چه ميكنيد؟!!!
چه نا شکیب پلکان سقوط را صعود کردی
و من با خوناب اشکهايم،
تنديست را غسل دادم؛
كبوديهاي روحت را به آسمان بسپار
و
آتش اهورايي وجودت را وقف امروز كن؛
چشمانت هنوز شعلهورند،
برگهاي زرد را به جوانه زدن وادار،
ونيز من را،
خوب ميداني كه
نورانيترين ستاره هم روزي ميميرد.
